Hoe is dit 'koken voor een ander' bij jullie begonnen?

"Dat weet ik eigenlijk niet eens precies; het ging heel natuurlijk. We begonnen gewoon met wat we over hadden. Als je met z'n tweeën bent, houd je al snel iets over en weggooien voelde zonde. Dus we dachten: wie kunnen we hier blij mee maken? In onze oude straat brachten we één of twee keer per week wat langs bij een buurvrouw. Behalve dat zij het fijn vond om eten te krijgen, ging het vaak ook om het praatje."

Jullie koken ook al jaren voor één man. Hoe kwam dat op jullie pad?

"Via een vriend en via de voedselbank kwamen we in contact met een man van in de vijftig met ernstig hartfalen, waarvan de verwachting was dat hij niet lang meer zou leven. Hij kwam net terug uit het ziekenhuis, had eigenlijk niemand die voor hem kon zorgen en kon ook niet zelf koken. Hij had recht op een pakket van de voedselbank, maar kon dat niet ophalen. Toen voelden we met elkaar: hier kunnen we helpen."

"Het idee was: tijdelijk helpen, twee tot vier weken. Maar het werd veel langer. We koken nog steeds voor hem — ruim vier jaar later!"

We kunnen het grote probleem niet oplossen, maar wel iets kleins doen wat direct helpt.